Sep
19
Leergeld
Posted by: Redactie |There are no translations available.
Eindelijk de gelegenheid om m'n kajak in gebruik te nemen en op foto-expeditie te gaan! Gisteravond alles klaar gelegd, wekker gezet. Kan niet misgaan!
Mja, nou... Ik werd te vroeg wakker, zette de wekker vast van het alarm... En ja hoor, viel weer in slaap... Mijn interne klok gilde "opstaan!" en met een half uur vertraging smeet ik m'n materiaal in de auto en sprong in de auto. Nog net op tijd, bijna 7 uur, de zon kwam al op met prachtige mist. Yes, mijn beloning zou een magistrale foto zijn!
De kajak opgepompt, camera, overlevingspakket, alles op z'n plek. Waar zijn m'n paddels? F*ck, vergeten. Verbijstering, ik kan toch niet m'n peddels zijn vergeten? In de haast om de zonsopkomst niet te missen bleek dit toch helaas de waarheid. Wat te doen, alles weer in de auto en naar huis om ze op te halen? Het is nog vroeg dus ik leg de kajak met een touw vast, neem m'n camera wel mee (deuh) en sjees naar huis. Met een gemiddelde snelheidsovertreding van zo'n 40 Km/h was ik 20 minuten later weer bij de kajak. Wat een stress!
Ik loop van het talud af (de kajak lag onder een brug) en glijd uit op het natte gras en met de camera omhoog gehouden verplaats ik me ruglings 2 meter naar beneden... Als m'n camera maar heel blijft, van m'n trots was die ochtend toch al niet veel meer over dus met een diepe zucht scheld ik mezelf nog maar een keer uit.
Enfin, kajak eindelijk in het water en met een euforisch gevoel maak ik de eerste meters. Het zullen er niet meer dan vijftig zijn geweest... Gevalletje van materiaal pech, het skiff (soort roer) dat ik had gemaakt om de kajak beter bestuurbaar te maken bleek scheef te zitten en m'n kajak heeft continue de neiging de linker oever te rammen. Ik peddelde alleen maar rechts, vrij vermoeiend en dit moest eerst gefixed worden. Aanleggen bleek lastig want de oever bestond uit (tien jaar geleden) samengevlochten wilgen takken. Toch een plekje gevonden, eerst de camera aan wal voor het geval de kajak omslaat, en dan ik zelf. Ik hijs me aan wal, net terwijl ik denk dat dit makkelijk was dan gedacht zak ik door de wilgen en zinkt mijn linker voet in de bagger. Wat een pech, houdt het dan nooit op deze ochtend?
Met een provisorische oplossing voor het scheef staande skiff vervolg ik de tocht. De mist is grotendeels opgetrokken en verder dan wat snapshots kom ik niet. Tot aan het begin van de middag rond gevaren en genoten van het mooie weer, de stilte op het water was balsem voor mijn gestreste geest. Volgende keer doen we dit toch anders!